พวกเราตัดสินหาคนแบกเต๊นท์ด้วยการ "จับใหญ่" ... มันก็คือการเลือกจับไพ่คนละใบแล้วเทียบกันดูว่าใครถือไพ่ใบเล็กสุดจะเป็นคนรับภาระนี้ไป  และมันก็เป็นไปตามคาด  ... คนที่ต้องรับภาระนี้ก็คือตัวผมเอง  ลำพังเป้แต่ละคนก็ใบใหญ่อยู่แล้ว  นี่ต้องแบกเต๊นท์อีก ..  แต่มันก็เป็นสิ่งจำเป็นที่สุดชิ้นนึง นอกเหนือจากกล้อง ที่พวกเราต้องเอาไป

พวกเราล็อคประตู หน้าต่างบ้าน และตรวจตราดูความเรียบร้อยอีกครั้งนึง เพราะเราต้องเดินทางไกล ไปกี่วันก็ยังไม่มีกำหนดแน่ชัด เลยต้องล็อคให้เรียบร้อยกว่าปกตินิดนึง ...

พวกเราตัดสินใจจะเอารถไปจอดไว้ที่หอพักภายในมหาลัย
"เฮ้ย  !! กูลืมกุญแจรถมอไซค์น้องฝนไว้ในบ้านว่ะ" เอกพูดขึ้น พร้อมกับเอามือตบกระเป๋าตามเสื้อและกางเกง ... คืนก่อนหน้านั้นน้องฝน น้องร่วมคณะให้รถมอไซค์พวกเราเอาไว้ใช้ก่อนที่น้องฝนจะกลับบ้านที่ กทม.
"อ้าว ก็เข้าไปเอาสิ" ผมบอก
"เข้าบ้านไม่ได้แล้ว  แอ้มีลูกกุญแจแค่อันเดียว  แต่บ้านล็อคแม่กุญแจ 2 อัน" อ้อแอ้บอกผม
"พี่เจฟ เขามีลูกกุญแจครบทั้ง 2 ดอก แกเลยเอาไปด้วย เพราะแกจะกลับมาที่บ้านนี่ก่อนพวกเรา" อ้อแอ้อธิบายสิ่งที่เขาตกลงกับรูมเมทเขาไว้ก่อนล่วงหน้าเพิ่มเติม
เวรกรรม..ผมเพิ่งไปส่งนังเจฟขึ้นรถเมล์กลับบ้านมันตะกี้นี้เอง
"ทำไงดี  จอดรถไว้ตรงนี้เดี๋ยวก็หายแบบรถนังเจฟอีก" ผมพูดขึ้นเพราะเกรงว่ารถจะหายซ้ำรอยเดิมเหมือนคราวที่รถนังเจฟ ก็เคยหายมาแล้วที่นี่
"เอาไปฝากไว้บ้านไอ้ดอมแล้วกัน  ใกล้ๆ เดี๋ยวกูจูงไปเอง" เอกพูดขึ้น พร้อมกับจูงรถไปบ้านดอม เพื่อนสนิทในกลุ่มอีกคนนึง ที่ไม่ได้ไปด้วย  แล้วพวกเราทั้งสี่คน คือ ผม ยุ้ย อ้อแอ้ และปุ้ย ก็ขี่มอไซค์ตามเอกไป  ผมขี่มอไซค์ไม่ค่อยถนัดเพราะเป้และเต๊นท์ใบใหญ่มาก อีกทั้งสัมภาระของยุ้ยก็เยอะมาก ถนนหนทางก็เปียกแฉะ  แต่สุดท้ายก็ไปถึงบ้านไอ้ดอมอย่างทุลักทุเล    เอกกดกริ่งที่หน้าบ้านไอ้ดอมอยู่ซักพักใหญ่  มันจึงออกมาเปิดประตูให้
"ทำอะไรอยู่ว๊ะ  ไอ้ห่า เรียกตั้งนาน"    เอกชมเพื่อน
"นอนxxxแม่งอยู่มั๊ง" ไอ้ดอมตอบพร้อมกับทำหน้าง่วงนอนชิบหายเลย
"กูขอฝากรถน้องฝนไว้ที่บ้านมึงหน่อยนะ"  พอเอกกำลังจะจูงรถเข้าไปในบ้านเอกก็พูดขึ้นว่า "อ้าว ..เฮ้ย กุญแจมอไซค์อยู่ในกระเป๋าเสื้อนี่หว่า" ว่าแล้วเอกก็เอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อพร้อมหยิบพวงกุญแจที่มีลูกกรพพรวนห้อยเป็นพวงอยู่ด้วยออกมา
"พอดีกูได้ยินเสียงมัน เลยลองเอามือจับดู   แม่ง...อุตส่าห์จูงรถมานี่" เอกบ่นพึมพัม ....
ไอ้ปุ้ยเลยขอยืมหมวกไอ้ดอม มันก็หามาให้ 2 ใบ
"นี่พวกมึงปลุกกูขึ้นมาแค่เนี้ยะนะ" ไอ้ดอมบ่น
"ไอ้ห่า มึงก็ถือโอกาสส่งพวกกูเลยแล้วกัน" พวกเราคนนึงพูดขึ้นมา    ไอ้ดอมคงคิดว่าความคิดนี้ไม่เข้าท่า ก็เลยส่ายหน้า พร้อมกับทำท่าง่วงๆ แต่ก็อวยพรให้พวกเราเดินทางปลอดภัย  พร้อมกับปิดบ้าน และใช้เวลาในการนอนต่อไป
"เดี๋ยวเอารถมอไซค์ที่เหลืออีก 2 คัน ไปฝากไว้ที่ รปภ. ก็แล้วกัน" เอกแนะ 
หลังจากฝากรถกับ รปภ. เป็นที่เรียบร้อย พวกเราก็แวะกินข้าวเช้ากันที่โรงอาหารชาย กว่าทุกอย่างจะเสร็จเรียบร้อยก็ปาเข้าไป 9 โมงเช้า ทั้งที่ตอนแรกจะออกเดินทางกันประมาณ 7 โมงเช้า  พวกเราเริ่มเดินกันจากโรงอาหารชายเพื่อจะไปยังศาลเจ้าพ่อมอดินแดง เพื่อเริ่มโบกรถกันที่บริเวณหน้ามอ  แต่พอเดินมาได้ไม่นานนัก
"โบกตั้งแต่ตอนนี้เลยเถอะ...กูหนักว่ะ" ผมบ่นถึงสัมภาระที่แบกมาด้วย  เราโบกอยู่ 2 ครั้งก็ได้รถกระบะสรรพากรหนุ่ม ซึ่งเขากำลังจะเข้าไปในตัวเมืองจอดรับพวกเรา เป็นการประเดิมทริปนี้อย่างเป็นทางการ  พวกเราขอลงที่หน้ามอ เพื่อขอคาราวะศาลเจ้าพ่อมอดินแดงเพื่อให้ปกป้องคุ้มครองการผจญภัยในการเดินทางไกลของพวกเรา